به گزارش کرمان ساکر؛ بخش قابل‌توجهی از سخنان رسول خطیبی پس از پیروزی مقابل داماش پیروزی‌ای که برابر تیم قعرنشین لیگ دسته اول رقم خورد تیمی که ۶ ماه و ۱۸ روز رنگ برد را ندیده چیزی نبود جز ادامه همان توهم توطئه، قهرمان‌سازی از هیچ و روایت‌سازی‌های همیشگی.

خطیبی از «خلق موقعیت»، «جوسازی علیه خودش» و «منتقدانی که پول می‌خواهند» سخن گفت؛ گویی تیمش هفته‌هاست دچار سقوط فنی نشده، نه هواداران ناراضی‌ترین روزهای چندسال اخیر را تجربه می‌کنند، و نه واقعیت جدول هر هفته سیلیِ محکم‌تری بر صورت این ادعاها می‌زند.

استاد که آخرین کارنامه‌اش به عنوان سرمربی فصل ۱۴۰۲ با پیکان تنها یک برد در ۱۰ بازی بود، عملکردی که معمولا پایان کار یک مربی در سطح حرفه‌ای است.

اما او با یک جمله مشهور  «شما غلط می‌کنی!» دو فصل بعد در اوج شگفتی، سرمربی تیم صنعتی مس رفسنجان شد؛ امروز همان خطیبی، با نتایج لرزان در لیگ و نمایش‌های نگران‌کننده، همچنان خود را طلبکار هوادار می‌بیند.

خطیبی در حالی منتقدان را به «پول خواستن» متهم می‌کند که اتفاقاً کارنامه‌ی باندبازی‌ها، منفعت‌طلبی‌ها و حلقه‌های فشار اطراف فوتبال، بسیار تاریک‌تر و عمیق‌تر از آن است که با چند جمله احساسی و حمله به هواداران قابل پنهان شدن باشد.

این شوربختی فوتبال رفسنجان است که هواداران شریف و صبورش به جایی رسیده‌اند که باید شاهد وارونگی مطلق واقعیت باشند؛ جایی که به‌جای پاسخگویی، سرمربی تیم با توهم پیروزی‌های کوچک علیه منتقدان می‌تازد، هرچه می‌خواهد می‌گوید و بی‌هیچ واهمه‌ای از بازخواست، مردمی را نادیده می‌گیرد که روزی ستون این تیم بوده‌اند.

امروز، رفسنجان مانده است و تحفه‌ای بی‌پرنسیب که با پول همین مردم فربه شده و اکنون بر بلندای توهماتش به آنان طعنه می‌زند و به ریش هوادار می‌خندد.

و تلخ‌تر اینکه این چرخه معیوب و این بی‌توجهی سازمان‌یافته، تنها یک قربانی دارد: مس رفسنجان و مردمش.